·

Machteloos

Gisteren voelde ik mij machteloos Het was 36 graden buiten -en dan woon ik nog in het bos. Ik had het benauwd -misschien toch meer astmatisch dan een sportarts mij ooit vertelde. Ik scrollde langs leiderschap bij Heineken, zorgcollega’s in de hitte, een boek over sappig leven—alles Groot, alles Belangrijk, alles niet van mij. Ik…

Gisteren voelde ik mij machteloos

Het was 36 graden buiten -en dan woon ik nog in het bos. Ik had het benauwd -misschien toch meer astmatisch dan een sportarts mij ooit vertelde. Ik scrollde langs leiderschap bij Heineken, zorgcollega’s in de hitte, een boek over sappig leven—alles Groot, alles Belangrijk, alles niet van mij. Ik kreeg het warm bij iedere digitale bladzijde die ik omsloeg.

Ik las over de voors en tegens van een airconditioning en keek naar buiten. Een straaltje zweet liep over mijn lichaam en ik wist het even niet meer. Ik wist niet wat ik nog tegen de warmte kon doen. Geen benul of ik iets moest met mijn #leiderschap. Geen slimme inval om het werken in de zorg bij deze temperaturen koeler te maken. En mijn natte oksels en rug vallen zeker niet onder de definitie van ‘delicious’ leven -hoe sappig ik er ook moet hebben uitgezien.

Eerst verzette ik me er nog tegen. Mijn innerlijke rechter ging aardig tekeer -ik moest hiervan af! Het boek verder lezen! IJsjes eten! Een reactie schrijven bij de blog over het Heineken cijferkanon #leiderschap! Aan de slag! Ik moest van dat gevoel van machteloosheid af!

Ik kreeg het nog warmer bij al die commando’s…

En ironisch genoeg gebeurde toen bijna vanzelf wat ik als mens en als coach inmiddels geleerd heb – ook omdat ik voelde dat ik geen keuze had -in dit geval dan. Ik hoorde het aan, het getetter in mijn hoofd. Wat een druktemaker zat er in mijn hoofd zeg. En dat met die warmte. Wat zou er gebeuren als ik niet luisterde naar al die opdrachten? Hoe zou ik me dan voelen? Wat minder warm? Minder benauwd? Minder opgejaagd misschien?

Het duurde even voordat het getetter minder werd. Er kwamen nog wat argumenten langs om toch aandacht te blijven geven aan al die Grote Thema’s. Maar het lukte me om te bedenken dat dit slechts gedachten waren van mijn eigen brein – geen regels of opdrachten.

Ik legde mijn telefoon aan de kant en keek om mij heen. Mijn huis is fijn met nog een paar dingen die mijn aandacht vragen. Mijn barstoelen staan al 1,5 jaar onbekleed te wachten tot ik hoezen ga maken. Dat leek mij een goed project om nu eens op te pakken.

More from the blog