Gisteren was geen gewone Oudjaarsdag.
De dingen die ik al 25 jaar doe met Oudjaar, die me plezier en voldoening gaven, waren stuk. Of de energie er uit was. Geen sprankeling, geen reikhalzend uitkijken naar het aftellen naar Nieuwjaar. Niet dansend en springend oliebollen en appelflappen bakken en me verheugen op het vuurwerk terwijl ik hijgend van de inspanning met de helft van de Top 2000 meehos.
Maar daar geen behoefte aan hebben. Oliebollen aan het bakken zijn en dan bedenken: voor wie eigenlijk? Mijn kinderen trekken hun eigen plan en zijn in geen velden of wegen te bekennen -uiteraard. Mijn buren organiseren een oliebollenbakfeestje dus die ontvangers vallen af. Mijn ouders bakken zelf (later bleek dat ze dezelfde realisatie hadden als ik en daarom oliebollen bij AH hadden gekocht) en omdat ik voor t eerst alleen thuis ben -ook niet voor vrienden en vriendinnen. Hm.
Vervolgens bleek mijn tweede hoeveelheid deeg te droog en de appelflappen hadden iets zanderigs -een teken misschien?
Van de top 2000 -eerdere jaren goed voor ettelijke energieke dansintervallen tijdens het bakken- kreeg ik dit jaar alleen de Ridders van de Kweepeer/Muse mee als dans-intermezzo. En toen ik halverwege moest afhaken vanwege adem tekort realiseerde ik me dat ik wat nieuwe tradities kan gebruiken. Een andere beleving van deze rituele overgangen.
En daar ontstond de magie. Geen verwijtende stem in mijn hoofd dat ik dit toch had kunnen weten, waarom ik niet beter voor mezelf had gezorgd door mezelf ergens uit te nodigen. Geen gevoel van eenzaamheid vanwege de overtuiging dat iemand niet alleen hoort te zijn tijdens de feestdagen.
Maar rust.
Toelaten.
Vrede.
Plezier in het lezen van inspirerende en positieve Substack-posts die avond.
Het aftelmoment meemaken op het scherm van mijn iPhone en voelen dat ik helemaal ok ben, niet verdrietig om wat er allemaal ‘had moeten zijn’ en wat er is geweest maar nieuwsgierig naar het nieuwe jaar.
En ik weet: dit is wat ik coach.
Op een mooi en inspirerend 2026!
